Ramazan ayının son günleri gelmişti ve evde tatlı bir telaş vardı. Ubeyde, annesinin mutfakta hazırlık yapmasını ilgiyle izliyordu. Siyah gözleri ve meraklı bakışlarıyla her şeyi anlamaya çalışıyordu. Akşam olunca hep beraber iftar sofrasına oturdular. Babası, bu gecenin çok ama çok özel bir gece olabileceğini söyledi.

Annesi, "Bugün Kadir Gecesi olabilir, yani bin aydan daha hayırlı bir gece," dedi. Ubeyde, "Bin ay ne kadar uzun?" diye heyecanla sordu. Annesi gülümseyerek bu gecenin duaların kabul olduğu bir zaman olduğunu anlattı. Ubeyde bu güzel geceyi en iyi şekilde değerlendirmek istedi. Hemen hazırlıklara başlamak için yerinden kalktı.

Ubeyde, küçük seccadesini odanın en güzel köşesine özenle serdi. Babası büyük Kuran-ı Kerim'i getirdi ve sayfalarını yavaşça çevirmeye başladı. Ubeyde, babasının yanına oturup Kuran'ın huzur veren sesini dinledi. Kalbi sevinçle çarpıyor, bu özel anın tadını çıkarıyordu. Evin içi mis gibi gül kokusuyla dolup taşmıştı.

Ubeyde seccadesinde diz çöküp ellerini gökyüzüne doğru açtı. "Allah'ım, ailemi, arkadaşlarımı ve bütün Müslümanları çok seviyorum, hepsini koru. Bize dünyada ve ahirette iyilik ve güzellik ver." diye dua etti. Namaz kılarken başını secdeye koyduğunda kendini çok mutlu hissetti. Bu gece yaptığı her güzel işin kat kat sevabı olduğunu biliyordu. Karanlık gece, evlerindeki bu tatlı huzurla aydınlanıyordu.

İbadetlerini bitirdiklerinde Ubeyde'nin gözleri uykudan hafifçe kapanmaya başladı. Annesi onu kucağına alıp yumuşak yatağına yavaşça yatırdı. "Bugün çok güzel şeyler yaptın, aferin sana." diyerek alnından öptü. Ubeyde, Kuran okumanın ve dua etmenin huzuruyla gülümsedi. Artık içi çok rahat ve kalbi pırıl pırıl olmuştu.

Sabah olduğunda Ubeyde kuş sesleriyle neşe içinde uyandı. Dün gece yaptığı dualar hala aklındaydı ve çok mutluyddu. Kadir Gecesi'nin güzelliği tüm güne ve evine yayılmıştı. Artık her Ramazan bu özel geceyi sabırsızlıkla bekleyecekti. Ubeyde, güzel davranışların kalbini her zaman aydınlatacağını öğrenmişti.