Zeyneb, parlayan gözleriyle çok meraklı bir çocuktu. Bir akşam annesinin yanına sokulup ona eski zamanları sordu. Annesi gülümseyerek ona çok özel bir kadından bahsedeceğini söyledi. Bu isim, tüm dünyada iyiliğiyle tanınan Hz. Hatice’ydi. Zeyneb heyecanla arkasına yaslanıp annesini dinlemeye hazırlandı.

Annesi, Hz. Hatice’nin ticaretle uğraşan çok başarılı bir kadın olduğunu anlatmaya başladı. O dönemde Mekke’de herkes ona dürüstlüğü için hayrandı. O, her zaman doğru olanı söyler ve kimseyi kırmazdı. Zeyneb, 'Ben de onun gibi dürüst olmak istiyorum' diye düşündü.

Hz. Hatice’ye temiz ve saf olduğu için 'Tahire' lakabı verilmişti. O, sadece işinde değil, kalbinde de her zaman iyilik taşırdı. Çevresindeki yardıma muhtaç insanlara her zaman el uzatırdı. Annesi anlattıkça Zeyneb’in kalbi sevgiyle dolmaya başladı. Paylaşmanın ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anladı.

Derken annesi hikayenin en heyecanlı kısmına, Peygamberimizle olan tanışmalarına geldi. Hz. Hatice, Peygamberimizin dürüstlüğünü görmüş ve ona sonsuz güvenmişti. Onunla evlenip mutlu bir yuva kurmuştu.
İlk vahiyle birlikte her şey değiştiğinde, Hazreti Hatice, eşi Muhammed’e (s.a.v.) inandı. “Korkma! Allah’a yemin ederim ki o, hiçbir zaman seni utandırmaz. Çünkü sen akraba hakkını gözetirsin. Doğru konuşursun, güçsüz olanlara yardım edersin. Fakiri doyurur, misafiri ağırlar, ihtiyacı olanı kollayıp gözetir ve haksızlığa uğrayanlara arka çıkarsın.” dedi. Zeyneb bu büyük sadakat karşısında çok etkilendi.

Zeyneb, Hz. Hatice’nin ne kadar cesur bir kadın olduğunu fark etti. Zor zamanlarda bile inancından ve doğrularından asla vazgeçmemişti. Tüm mal varlığını iyilik yolunda harcamaktan bir an bile çekinmemişti. O, sadece bir eş değil, aynı zamanda çok güçlü bir liderdi. Zeyneb, 'Vay canına, ne kadar da güçlüymüş!' dedi hayranlıkla.

Annesi hikayeyi bitirirken Zeyneb camdan dışarıdaki gökyüzüne baktı. 'Anneciğim, ben de Hz. Hatice gibi olabilir miyim?' diye sordu. Annesi gülümseyerek Zeyneb’in saçlarını okşadı ve cevap verdi. 'Tabii ki kızım, dürüst ve yardımsever her çocuk onun yolundadır.' Zeyneb bu sözlerle geleceğe dair güzel hayaller kurmaya başladı.

Ertesi gün Zeyneb, oyuncaklarını ve kitaplarını toplarken Hz. Hatice'yi düşündü. Arkadaşlarına karşı daha nazik olmaya ve yalan söylememeye karar verdi. Okulda karşılaştığı zorluklarda onun cesaretini hatırlayacaktı. Küçük adımların büyük iyiliklere dönüşebileceğini artık çok iyi biliyordu. Annesine bu güzel hikaye için tekrar teşekkür etti.

Zeyneb o gece yatağına yattığında kalbi huzurla doluydu. Hz. Hatice’nin hikayesi artık onun kalbinde bir ışık gibi parlıyordu. Büyüdüğünde o da etrafına faydalı, güçlü ve imanlı bir kadın olacaktı. Gözlerini kapattığında rüyasında güzel bir bahçede yürüdüğünü gördü. Artık örnek alacağı çok özel bir kahramanı vardı.