İbrahim bugün çok neşeliydi. Kahverengi dalgalı saçları güneşin altında pırıl pırıl parlıyordu. Bahçede en sevdiği kırmızı topuyla oynamaya başladı. Kuşlar ağaçlarda cıvıl cıvıl şarkılarını söylüyordu. İbrahim topunu havaya fırlatıp tutmaya bayılıyordu.

İbrahim topu çok uzağa ve hızlıca fırlattı. Top gidip annesinin en sevdiği mavi çiçek saksısına çarptı. Saksı büyük bir sesle yere düştü ve kırıldı. İbrahim olduğu yerde donup kaldı ve çok şaşırdı. Etrafına bakındı ama o an bahçede kimseyi göremedi.

İbrahim hemen kırık saksı parçalarının yanına doğru gitti. 'Acaba bunu kimsenin görmeyeceği bir yere mi saklasam?' diye düşündü. Küçük kalbi biraz hızlıca ve heyecanla çarpmaya başladı. O sırada evden gelen annesinin ayak seslerini duydu. Annesi bahçeye geliyordu ve 'İbrahim, ne oldu orada?' diye seslendi.

İbrahim önce derin bir nefes alıp sakinleşti. Gözlerini kapatıp her zaman dürüst olmaya karar verdi. 'Anneciğim, top oynarken yanlışlıkla saksını kırdım,' dedi. Sesi biraz titriyordu ama doğruyu söylemiş olmanın gururu vardı. Annesi İbrahim'e bakıp ona sevgiyle ve şefkatle gülümsedi.

Annesi İbrahim'in yanına gelip ona kocaman sarıldı. 'Doğruyu söylediğin için seninle çok gurur duyuyorum,' dedi. Birlikte yerdeki bütün kırık parçaları dikkatlice topladılar. Çiçeği hep beraber daha yeni ve daha güzel bir saksıya diktiler. İbrahim'in içindeki o ağır korku duygusu tamamen gitmişti.

Artık İbrahim dürüstlüğün ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Hata yapsa bile doğruyu söylemek onu çok mutlu ediyordu. Güneş batarken annesiyle birlikte bahçede soğuk limonata içtiler. İbrahim akşam yemeğine kadar keyifle oyununa devam etti. O gün dürüstlük onun en iyi oyun arkadaşı oldu.